Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

Storytelling Tips: How to enrage your players!

Άι σαλιούτ γιου γουάνς μορ,μάι ντίαρ ενπισίζ.
Όπως θα είναι εμφανές από το παραπάνω opening,σήμερα αντιμετοπίζω ένα σοβαρό έλλειμα έμπνευσης,οπότε για να με βγάλετε από τη δύσκολη θέση σκεφτείτε ότι αυτή η πρόταση είναι ένας σαρκαστικός πρόλογος σχετικά με την έλλειψη νέων αναρτήσεων όσο εγώ θα προχορήσω στο θέμα μου.


Είναι γεγονός πως όποιος έχει κάνει ποτέ τον Storyteller/Dm έχει νιώσει τουλάχιστον μια φορά την ανάγκη να εξαγριώσει και να εξαθλιώσει τους παίχτες του.Αντιστρόφως,οποιοσδήποτε έχει παίξει ποτέ ένα RPG θα έχει νιώσει πως ο Storyteller του επιδιώκει ανοιχτά κάτι τέτοιο.Εν τέλει τόσα κόμπλεξ έχουμε βρε αδερφέ,κάπου πρέπει να κορεστούν κι αυτά.
"To RPG και συ" λοιπόν είναι εδώ για να εξασφαλίσει μια σίγουρη επιτυχία για όποιο φιλόδοξο Storyteller επιθυμεί να καταστρέψει τη διάθεση των παιχτών του και κατά συνέπεια το campaign του!
Η αποτελεσματικότητα των παρακάτω συμβουλών έχει εξακριβωθεί πολλαπλές φορές και σε πολλά διαφορετικά παιχνίδια για μέγιστη σιγουριά απογοήτευσης.






  • Όταν κάποιος παίχτης σας ρωτάει αν μπορεί να κάνει κάποια συγκεκριμένη κίνηση η οποία δε σας κάθεται καλά (π.χ. "Μπορώ να κάνω create water για να σβήσω το fire elemental?"),κοιτάχτε τον στα μάτια και απαντήστε χαμογελαστά "Μπορείς να προσπαθήσεις.. ".Στη συνέχεια βάλτε τον να ρίξει ένα τυπικό roll ενώ ετοιμάζεστε να περιγράψετε την αποτυχία του.
  • Δυσκολεύτε τη ζωή των παιχτών σας χρησιμοποιώντας ασήμαντες λεπτομέρειες που κανείς δεν πιστεύει πως χρειάζεται να αναφέρει ("Ποιός χάρτης?Κανείς δε μου δήλωσε πως παίρνει το χάρτη από το τραπέζι του Inn.").Αν οι παίχτες αρχίσουν να δυσανασχετούν,επιμείνετε κατηγορηματικά πως το κάνετε για ρεαλισμό.
  • Κάντε τα encounters σας παραλόγως δύσκολα και επικίνδυνα.Αν ερωτηθείτε για ποιό λόγο το κάνετε αυτό,απαντήστε πως έχετε πίστη στην εμπειρία των παιχτών σας και πως σας αρέσει να κάνετε το παιχνίδι πιο challenging.
  • Παίχτε το μυστήριοι.Δώστε σε κάποιο χαρακτήρα ένα εξαιρετικά πολύτιμο αντικείμενο και αφήστε τον να χαρεί με το νέο του απόκτημα.Στη συνέχεια κάντε το να εξαφανιστεί μυστηριωδώς πριν του δοθεί η ευκαιρία να το χρησιμοποιήσει και κάντε το να φανεί σαν story element.Για έξτρα απογοήτευση,μπορείτε να προβείτε σε μια εκτεταμένη και λεπτομερέστατη περιγραφή του αντικειμένου ώστε να φαίνεται ακόμα πιο σημαντικό.
  • Ρίχτε μερικά ζάρια πίσω από το Storyteller screen και κοιτάχτε το αποτέλέσμα γεμάτοι ανησυχία και κατανόηση.Στη συνέχεια φροντίστε οι παίχτες να πάθουν κάποια σοβαρή ζημιά και ρίχτε το φταίξιμο στα κωλόζαρα.
  • Εκμεταλλευτείτε τη χρυσή φράση "Storyteller's discretion" που κυριαρχεί στα βιβλία της White Wolf.Κάντε τις δυνάμεις των παιχτών σας όσο πιο άχρηστες γίνεται και τις δυνάμεις των antagonists όσο πιο καταστροφικές.
  • Χαρίστε σε ένα χαρακτήρα ένα εξωπραγματικό boost το οποίο αποδίδεται σε κάποια θεική δύναμη ή στο πεπρωμένο του.Στη συνέχεια ισχυριστείτε πως αυτός ο χαρακτήρας είναι τόσο δυνατός που είναι πια unplayable και κατασχέστε τον.
  • Φτιάχτε ένα οδυνηρό σενάριο και κάντε το να διαδραματιστεί ανεξαρτήτως με το τι επιλογές ή προσπάθειες θα κάνουν οι παίχτες.Φροντίστε να φανεί πως στην πραγματικότητα είναι δικό τους λάθος.
  • Στο τέλος του session αφαιρέστε ένα μεγάλο ποσοστό από τα XP που αντιστοιχούν στον κάθε παίχτη.Όταν σας ζητηθεί ο λόγος,αποδώστε το σε πράγματα που οι παίχτες ή οι χαρακτήρες τους δεν είχαν κανένα λόγο να ξέρουν.
  • Φροντίστε ώστε το loot που βρίσκουν οι χαρακτήρες να μην έχει καμία σχέση με το class τους.Δώστε στον Druid του party ένα +2 cold iron greatsword και στον barbarian ένα wand of magic missiles.Αν οι παίχτες παραπονεθούν πείτε τους πως όλα τα αντικείμενα είναι χρήσιμα και πως αυτοί φταίνε που δεν ξέρουν να τα χρησιμοποιούν σωστά.
  • Ενθαρρύνετε τους παίχτες σας να κάνουν free roleplaying μεταξύ τους.Στο τέλος του session κάντε παράπονα που χάλασαν πολύτιμο χρόνο σε ψιλοκουβέντες και φλυαρίες.
  • Κάντε μεγάλες και λεπτομερέστατες περιγραφές για ασήμαντα πράγματα (τον χαμηλό και ατμοσφαιρικό φωτισμό του Inn,τους ρόζους του τραπεζιού που κάθονται,etc.) και παραλείψτε βασικές λεπτομέρειες που μπορούν να είναι καθοριστικές σε κρίσιμες καταστάσεις.
  • Κρατήστε πάντα στο μυαλό σας πως αν δε σας έρχεται καμία δικαιολογία για να εξηγήσετε τα βασανιστήρια που κάνετε στους παίχτες σας,η δικαιολογία "Είμαι ο storyteller,έχω τον τελευταίο λόγο" είναι πάντα σταθερή και σίγουρη.





Disclaimer:"Το RPG και συ" δε λαμβάνει καμία ευθύνη για το σκίσιμο οποιουδήποτε character sheet,player's handbook ή οποιουδήποτε άλλου sourcebook που μπορεί να λάβει μέρος κατόπιν εφαρμογής των παραπάνω συμβουλών.

Τρίτη, 31 Αυγούστου 2010

Dungeons & Dragons,Music & Mood

Χαιρετώ για άλλη μια φορά τους χιλιάδες αναγνώστες που έχει το "RPG και συ" στον κόσμο της φαντασίας μου,και τους εύχομαι να έχουν μια θαυμάσια μέρα.Αποφεύγοντας λοιπόν επιδεικτικά να αναφέρω το οτιδήποτε σχετικά με το 4μηνο κενό που μεσολαβεί μεταξύ αυτής και της προηγούμενής μου ανάρτησης,περνώ αμέσως στο θέμα μου,το οποίο αφορά τη μουσική συνοδεία στα RPG και την επιρροή της στο αποτέλεσμα του παιχνιδιού.

Όπως πιθανότατα θα έχω αναφέρει και σε προηγούμενή μου ανάρτηση (βαριέμαι πολύ για να το τσεκάρω,συγγνώμη),η ατμόσφαιρα παίζει έναν τεράστιο ρόλο στις πιθανότητες "επιτυχίας" ενός session,ή ενός campaign γενικότερα.Με τον όρο επιτυχία φυσικά εννοώ την σωστή απόδοση συναισθημάτων που ο Storyteller/DM/Keeper προσπαθεί-ή οφείλει να προσπαθεί-να περάσει στους παίχτες του. Κάτι τέτοιο εξαρτάται σίγουρα από πολλούς παράγοντες,όπως από την πληρότητα και τη σοβαρότητα των περιγραφών,το βάθος και το ενδιαφέρον του σεναρίου,κτλ. Ένας από αυτούς είναι φυσικά και οι μουσικές επιλογές οι οποίες θα συνοδέψουν την αφήγηση.
Αν και όλοι μας μπορούμε αμέσως να σκεφτούμε κάποια ειδυλλιακά soundtracks για ορισμένα παιχνίδια,τις περισσότερες φορές η επιλογή δεν είναι τόσο απλή,καθώς δεν αρμόζουν όλα τα κομμάτια σε όλες τις στιγμές του παιχνιδιού.Π.χ.,σε μια σκηνή όπου οι παίχτες δειπνίζουν σε κάποιο Inn,σας φαίνεται πολύ ταιριαστό αυτό το κομμάτι?Η οργάνωση μιας λίστας από soundtracks απαιτεί μια σειρά προσεγμένων επιλογών,ειδικά επιλεγμένων για την ανάλογη περίσταση.Κοινώς,ένα σκοτεινό dungeon crawl θα συνοδευόταν πολύ καλύτερα με ένα κομμάτι τέτοιου τύπου,ενώ σε ένα μεταμεσονύχτιο κυνηγητο στο κέντρο μιας σύγχρονης πόλης του World of Darkness θα ταίριαζε περισσότερο κάτι τέτοιο (αγνοείστε το βίντεο...)
Η μουσικές επιλογές λοιπόν μπορούν να εύκολα να ενισχύσουν τη βαρύτητα και τη σοβαρότητα της ατμόσφαιρας του παιχνιδιού σας,αρκεί να είστε πρόθυμοι να διαλέξετε σωστά και επιλεκτικά τα κομμάτια για την κάθε περίσταση.Κάτι τέτοιο φυσικά απαιτεί και την κατοχή του κατάλληλου υλικού,αλλά το τι θεωρείται κατάλληλο υλικό είναι καθαρά στην κρίση του καθενός και στο τι χρώμα θέλει να δώσει στο παιχνίδι του.

Μιλώντας για υλικό,ορίστε μερικά παραδείγματα καλλιτεχνών για το κάθε παιχνίδι :


Dungeons & Dragons

-
Loreena McKennit [sample]

-Nox Arcana [sample]

-Helium Vola [sample]

-Haggard [sample]

-Eluveitie
[sample]



World Of Darkness

-Diary Of Dreams [sample]

-Wumpscut [sample]

-"The Void" Soundtracks [sample]

-The Cruxshadows [sample]

-In Strict Confidence [sample]



Call Of Cthulhu *

-Ungl'Unl'Rllh'Chchch [sample]

-Ahab [sample]

-Until Death Overtakes Me [sample]

-Disembowelment [sample]

-Roto Visage [sample]




Τα παραπάνω δεν είναι παρά μόνο οι προσωπικές μου επιλογές στα παιχνίδια αυτά,άμα δε σας αρέσουν,αγνοήστε τις και βρείτε τις δικές σας.Κρατήστε μόνο στο μυαλό σας ότι αν οι επιλογές σας πλησιάζουν στη Britney Spears ή κάτι παρόμοιο,οφείλετε να κάψετε τα sourcebooks σας και μετά το σπίτι σας.Με εσάς μέσα.





*:Credits to Mr. Fix It!

Τρίτη, 27 Απριλίου 2010

Νεαρά Βασίλεια,Αρχαία RPG

Ύστερα από μια μεγάλη περίοδο αποχής από το blog,και αν και δε νομίζω ότι με νοστάλγησε πολύς κόσμος,επιστρέφω για να γράψω αυτό το entry για δυο λόγους.Ο ένας είναι ότι όσο κι αν αγαπάω το Torment,για το οποίο έγραψα στο προηγούμενο entry,δεν αντέχω να βλέπω το εξώφυλλό του κάθε φορά που ανοίγω το blog.Αν και θα μπορούσα απλά να κατεβάσω την εικόνα,θα προτιμήσω να σταθώ περισσότερο στο δεύτερο λόγο,ο οποίος αποτελείται από μερικές σκέψεις μου περί ένός σχετικά ξεχασμένου RPG(ναι,έχω πρόβλημα με τα ξεχασμένα RPG),δηλαδή το Stormbringer της Chaosium,ένα RPG που διαδραματίζεται στα Νεαρά Βασίλεια για τα οποία όλοι έχουμε διαβάσει στα βιβλία του Elric.

To Stormbringer διαδραματίζεται την εποχή που αυτοκράτορας του Μελνιμπονέ είναι ο Σάντρικ,ο πατέρας του Έλρικ,και πριν δηλαδή συμβούν τα γεγονότα για τα οποία έχουμε διαβάσει στα 5 βιβλία του Έλρικ.Εφάμιλλη με το "race" του παίχτη εδώ είναι η καταγωγή του (Μελνιμπονέ,Ιλμιόρα,Τρόος,κτλ.),πράγμα που μπορεί να μη διαφέρει και πολύ από τα races,αν αναλογιστεί κανείς ότι οι Μελνιμπόνιοι για παράδειγμα θεωρούνται ξεχωριστό είδος από τους ανθρώπους.Το σύστημα των classes παραμένει ίδιο,αλλά με κάποιες αισθητές διαφορές σχετικά με τον τύπο τους.Κατά τ' άλλα,το παιχνίδι ακολουθεί το κλασικό d100 σύστημα της chaosium,το οποίο προσωπικά βρίσκω πολύ πιο ισoρροπημένο από το d10 success system της white wolf.Δε σκοπεύω όμως να σταθώ στο συστηματικό κομμάτι του παιχνιδιού αυτού,γιατί οι σκέψεις μου δεν έχουν να κάνουν μ'αυτό.
Πριν αναφερθώ όμως σ'αυτές,θα κάνω μια μικρή παρένθεση για να επισημάνω ότι ο Μ.Moorcock είναι με αρκετά μεγάλη διαφορά ο αγαπημένος μου συγγραφέας (αντι)ηρωικής φαντασίας,και ένας από τους βασικότερους λόγους που εκλαμβάνω τα RPG και την ηρωική φαντασία τόσο σοβαρά και θερμά.Μιας και οι περισσότεροι αναγνώστες του blog μου (ΚΑΙ ΕΧΩ 7 ΟΛΟΚΛΗΡΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ!) έχουν μια καλή επαφή με τον M.Moorcock και το πολυσύμπαν του,περιμένω ότι θα κατανοήσουν πολύ καλά τα πράγματα για τα οποία θα μιλήσω στη συνέχεια.Μούβινγκ ον λοιπόν.

Είναι με διαφορά ο συμπαθητικότερος σωσίας του Fidel Castro που έχω δει ποτέ


Στεκόμενος λοιπόν στο πολυσύμπαν του Moorcock,αναρωτιέμαι τελικά αν αξίζει πραγματικά κάποιος να παίξει ένα χαρακτήρα στα Νεαρά Βασίλεια του Έλρικ.Αρχικά,λαμβάνοντας υπόψην πόσο εκπληκτικά ασήμαντος είναι ο ρόλος των απλών ανθρώπων στο πολυσύμπαν σχετικά με την μεγάλη εικόνα των πραγμάτων,σίγουρα δεν ακούγεται ιδιαίτερα δελεαστικό για κάποιον να υποδυθεί έναν απ' αυτούς.Αν και όπως έχω δηλώσει και παλιότερα δεν είμαι καθόλου λάτρης των epic destinies,το RPG αυτό ξεφεύγει ολοκληρωτικά από τα σύνορα των όρων epic και destiny.Εν τέλει,μιας και οι περισσότεροι ξέρουμε την κατάληξη του saga του Έλρικ,και συνεπώς τα κυριότερα πρόσωπα που βοηθούν να υλοποιηθεί,μπορούμε πραγματικά να νιώσουμε έστω ελάχιστα σημαντικοί με τη γνώση αυτή?Σίγουρα το Stormbringer δεν είναι το μόνο RPG που διακρίνεται από αυτό το στοιχείο (βάζω τα δυνατά μου ώστε να μην πετάξω spoiler για τον οποιονδήποτε πιθανό αναγνώστη),αν αναλογιστεί κανείς τα 3 τελευταία βιβλία που εκδόθηκαν από την White Wolf για το oWoD (προσπάθησα..),αλλά μια τέτοια σύγκριση είναι αδύνατη,γιατί το WoD φτιάχτηκε εξ αρχής για τους παίχτες,και το ίδιο και τα 3 προαναφερθέντα βιβλία (ελπίζω να γίνομαι κατανοητός..).
Ένα ακόμα στοιχείο που θα με απέτρεπε από την ενασχόληση με το εν λόγω RPG είναι σίγουρα η απροθυμία μου να προσθέσω ή να αφαιρέσω το οτιδήποτε από τα βιβλία του Moorcock.Εν τέλει,ίσως μερικά πράγματα να πρέπει να μένουν ανέγγιχτα.Ίσως πάλι να το βλέπω μόνο εγώ έτσι.
Μπορεί λοιπόν να είναι απλά ένα προσωπικό μου κόλλημα,αλλά νιώθω ότι συμμετέχοντας σε ένα τέτοιο RPG θα κατέληγα ή να χαλάσω και να παραποιήσω ένα μέρος του storyline του Έλρικ,ή τελικά να μην καταφέρω απολύτως τίποτα,πάντα σαν ingame character.Από την άλλη βέβαια,θα μπορούσε αυτό και μόνο το γεγονός να είναι κομμάτι του concept και του mood του Stormbringer,να υποδυθούν δηλαδή οι παίχτες έναν χαρακτήρα ασήμαντο,και να νιώσουν μέσα απ' αυτόν και όλους τους πιθανούς αγώνες του πως παρ'όλα αυτά είναι τόσο μα τόσο μικροσκοπικοί και τιποτένιοι στη μεγάλη εικόνα.Εν τέλει,αυτό δεν ένιωθε συνεχώς και ο ίδιος ο Έλρικ του Μελνιμπονέ?...

Discuss.

Σάββατο, 20 Μαρτίου 2010

"What can change the nature of a man?"

Μετά από μια πρόσφατη συζήτηση με τον κύριο Μποζόνιο σχετικά με PC games,μου πέρασε από το μυαλό η ιδέα να γράψω λίγα πράγματα για ένα παιχνίδι που κατά την ορθότατη γνώμη μου έγραψε ιστορία,και όπως φαίνεται αποφάσισα τελικά να την υλοποιήσω.Το παιχνίδι στο οποίο αναφέρομαι δεν είναι άλλο από το :

Αν και το εξώφυλλό του δεν παραπέμπει ακριβώς σε αριστουργηματικό παιχνίδι όσο παραπέμπει σε Τζαμαικανή snuff ταινία,Το Planescape Torment αποτελεί μια τρανή απόδειξη της ανωτερότητας της TSR και ένα από τα πιο ενδιαφέροντα παιχνίδια που έχει τύχει να παίξω,τουλάχιστον στον τομέα των PCRPG.
Παρά την επισκίασή του από το επόμενο σε σειρά παιχνίδι της Black Isle,δηλαδή το Baldur's Gate II:Shadows of Amn,το Planescape Torment θεωρείται ένα cult παιχνίδι για το είδος του,και πολύ δικαιολογημένα μάλιστα,όπως θα διαπίστωσε οποιοσδήποτε έχει τύχει να το παίξει.
Η πλοκή του περιληπτικά (αν και συχαίνομαι τις περιλήψεις) έχει ως εξής :
Ο χαρακτήρας που ελέγχει ο παίχτης στο Planescape Torment είναι ένας αθάνατος που δεν έχει όνομα (The Nameless One!),ο οποίος,πάσχοντας από αμνησία,προσπαθεί να ανακτήσει τις αναμνήσεις και τη γνώση του σχετικά με τη φύση και τα αίτια της αθανασίας του,ταξιδεύοντας έτσι μαζί με το party του σε πολλά planes,μαθαίνοντας αλήθειες και γεγονότα που τον βοηθούν να σχηματίσει μια ολοκληρωμένη και τραγική απάντηση στα ερωτήματά του.Ο Nameless One συνοδεύεται φυσικά από κάποιους companions,οι οποίοι περιλαμβάνουν τον Morte,ένα ιπτάμενο κρανίο με μια απίστευτη αίσθηση του μαύρου χιούμορ,έναν εξώριστο Githzerai και μια έκπτωτη succubus που απέχει εντελώς από τα χαρακτηριστικά του είδους της.
Το παιχνίδι περιλαμβάνει μια εκπληκτική πληθώρα συζητήσεων και περιγραφών-μιας και το 70% του gameplay βασίζεται στο roleplay και όχι στη μάχη- των οποίων το περιεχόμενο αξίζει να διαβαστεί μέχρι τελευταίας λέξης.
Σχετικά με το gameplay του το παιχνίδι υστερεί σε σύγκριση με άλλα παρόμοια όπως το Baldur's Gate ή το Icewind Dale,και είναι αρκετά αισθητό πως το concept του παιχνιδιού δεν εστιάζει στα γραφικά και στο χειρισμό (όχι πως έχει και μεγάλη επιλογή να το κάνει όταν είναι φτιαγμένο σε Infinity engine),αλλά αυτό είναι ένα ελλάττωμα που εμένα προσωπικά,βλέποντας τι έχει να προσφέρει σαν σύνολο το παιχνίδι,μου πέρασε αδιάφορο.Ο παίχτης έχει την επιλογή να κάνει τον Nameless One Fighter,Rogue ή Mage,αν και ύστερα από λίγο παίξιμο γίνεται εμφανές πως το class που αξίζει περισσότερο είναι ο Mage,καθώς τα Metal Attributes παίζουν ζωτική σημασία για πλήθος των επιλογών που μπορούν να δοθούν στον παίχτη αλλά και για την ίδια την έκβαση του παιχνιδιού,και γιατί τα animations των spells είναι εντυπωσιακά για την εποχή τους.

Μιας και μια καλή ιδέα του τι σημαίνει Planescape Torment μπορεί να σχηματιστεί μόνο με το παίξιμό του,θα σταματήσω την περιγραφή εδώ,και θα προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσουν δεν το έχουν παίξει να το κάνουν άμεσα,αν φυσικά ψάχνουν ένα παιχνίδι με μεγάλη πλοκή και ενδιαφέρον,και όχι έναν κορεσμό οφθαλμών.
Για όσους το έχουν παίξει,είμαι σίγουρος πως η φράση "What can change the nature of a man?" τους φτάνει!

Σάββατο, 13 Μαρτίου 2010

Τα παραμελημένα παιδιά της White Wolf

Έχοντας διαβάσει πάνω από 100 βιβλία της White Wolf,είτε sourcebooks είτε νουβέλες,και βλέποντας τη δημοσιότητα που έχει δεχθεί το Vampire : The Masquerade σχετικά με τα υπόλοιπα παιχνίδια που απαρτίζουν το World of Darkness,δε μπορώ παρά να στενοχωριέμαι που κάποια απ' αυτά δεν έχουν δεχθεί περισσότερη,ή τουλάχιστον αυτήν που τους αξίζει.Δεν αμφισβητώ τα επίπεδα ποιότητας που μπορεί να αγγίξει ένα σωστό και σοβαρό campaign του Vampire,μιας και κανένα άλλο RPG δεν αποδίδει καλύτερα το συναίσθημα ίντριγκας και δολοπλοκίας που βγάζει -αν ασχοληθεί κάποιος έστω λίγο σοβαρά μαζί του- ,απλά νομίζω πως,στον δικό τους τομέα,τα δυο παιχνίδια για τα οποία σκοπεύω να μιλήσω πραγματικά δίνουν ρέστα.

Φυσικά,μια αλήθεια σχετικά με το θέμα αυτό είναι πως το κάθε παιχνίδι,RPG ή όχι,απευθύνεται σε κάποιο συγκεκριμένο κοινό,τουλάχιστον κατά πλειοψηφία.Από την άλλη,αν αναλογιστεί κανείς την ημερομηνία έκδοσης των περισσότερων βιβλίων του Vampire,μπορεί με μεγάλη επιφύλαξη να πει πως ίσως να μην υπακούει εσκεμμένα στον παραπάνω κανόνα,μιας και τότε η μάστιγα που λέγεται Twilight,Underworld ή οποιαδήποτε άλλη βαμπιρική της μορφή δεν ήταν ακόμα στο ζενίθ της,και η πλατωνική ιδέα του βαμπίρ που φώλιαζε στο μυαλό του καθενός δεν προσέγγιζε καθόλου την εικόνα μιας ντισκομπάλας με συμπλέγματα.
Τέλος πάντων,μιας και το concept του Vampire είναι πάνω-κάτω γνωστό στον περισσότερο κόσμο,και μιας και έχω παρατηρήσει πως στο blogspot υπάρχουν χρήστες που σίγουρα θα εκτιμούσαν αυτά που προσφέρουν τα παρακάτω παιχνίδια,θα μιλήσω,όπως δηλώνουν και τα tags,για το Werewolf :The Apocalypse και για το Changeling :The Dreaming.
Ας τα δούμε λοιπόν.



Werewolf :The Apocalypse


Με έναν αριθμό sourcebooks και νουβέλες που ξεπερνά τα 70,δύσκολα θα αποκαλούσε κάποιος το Werewolf παραμελημένο,τουλάχιστον από την ίδια τη White Wolf.Βλέποντας όμως τη δημοσιότητα που έχει δεχθεί το Vampire,νιώθω πως το Werewolf δεν έχει δεχθεί τη δόξα που πραγματικά του αξίζει.
Είναι βέβαια φυσικό κάποιος που δεν έχει επαφή με το Werewolf να σκεφτεί πως ένα τέτοιο παιχνίδι με μεγάλη άνεση θα εξελισόταν σε μια θαυμάσια υλοποίηση του όρου power gaming,αλλά αν αφιερώσει λίγο χρόνο στη μελέτη του,θα συνειδητοποιήσει πως αποτελεί μια αγαστή προσθήκη στον κόσμο του Urban fantasy.Ας πούμε λοιπόν δυο λόγια για το concept του.
Οι Werewolves (ή Garou) του World of Darkness αποτελούν την τελευταία άμυνα της Μητέρας Γης(Gaia) απέναντι στη διαφθορά και την καταστροφή που η ανθρωπότητα (και όχι μόνο) έχει πλέον αποθεώσει και φέρει στο ζενίθ της.Όντας μια πραγματική ενσάρκωση της φύσης,οι Garou βλέπουν τη μητέρα τους να αργοπεθαίνει στα χέρια της ανθρωπότητας και της καταστροφής,και,νιώθοντας κυριολεκτικά τον πόνο της,πασχίζουν να την προστατέψουν με όλα τα δυνατά μέσα.
Για να αποκτήσουμε όμως μια πληρέστερη εικόνα του concept του Werewolf,θα μιλήσουμε λίγο για την κοσμολογία του.Σύμφωνα λοιπόν με την κοσμολογία του Werewolf,η Μητέρα Γη στην αυγή του κόσμου δημιούργησε τρεις κοσμικές δυνάμεις.Αυτές ήταν το Wyld,τη δύναμη της εξέλιξης και της γέννησης,το Weaver,τη δύναμη της σταθερότητας και της μονιμότητας,και το Wyrm,τη δύναμη της ισορροπίας. Το Wyrm όμως κάποια στιγμή στην ιστορία του κόσμου εκμαυλίστηκε,και αναγεννήθηκε ως δύναμη της διαφθοράς και της καταστροφής.Η Μητέρα Γη τότε δημιούργησε κάποιες φυλές από shapeshifters,για να την υπηρετήσουν η καθεμιά με τον τρόπο της.Η νεότερη φυλή από αυτές ήταν οι Garou,που αποτελούσαν τους πολεμιστές της.
Σήμερα,η δύναμη του Wyrm είναι πιο ισχυρή από ποτέ,και η δύναμη του Weaver,που ενσάρκωσή της αποτελεί κάθε μορφή τεχνολογίας και ακινησίας,είναι επίσης ανεξέλεγκτη,και οι Garou,μόνοι τους σ'έναν άνισο αγώνα,βλέπουν πως μέρα με τη μέρα η μάχη χάνεται,μα συνεχίζουν να πολεμούν ακόμα κι αν δε βλέπουν φως στον ορίζοντα.
Λίγα πράγματα για το gameplay τώρα.
Το αντίστοιχο των clans/races στο Werewolf είναι τα tribes,εκ των οποίων το καθένα έχει τα δικά του χαρακτηριστικά και αδυναμίες.
Αυτό που θα μπορούσε να μεταφραστεί ως class είναι τα auspices,τα οποία καθορίζουν κάτω από πια φάση της σελήνης είναι γεννημένος ο χαρακτήρας,και μέσα απ αυτό το ρόλο του στην κοινωνία των Garou.Συνεπώς τα auspices και τα "classes" είναι 5,δηλαδή ο Ragabash(New Moon-Trickster,Rogue),ο Theurge(Crescent Moon-Shaman,Ritemaster),o Philodox(Half Moon-Judge,Authority figure),o Galliard(Gibbous Moon-Loremaster,Storyteller) και ο Ahroun(Full Moon-Warrior,Champion).
Το παιχνίδι διαδραματίζεται σε δυο κόσμους,τον υλικό κόσμο και τον κόσμο των πνευμάτων,που στο Werewolf ονομάζεται Umbra και αποτελεί τον "καθρέφτη" του υλικού κόσμου,απεικονίζοντας όμως τα πράγματα στην πιο αληθινή και αγνή τους μορφή,όποια κι αν είναι αυτή.
Οι παίχτες στο Werewolf λοιπόν καλούνται να υποδυθούν έναν χαρακτήρα που αποτελεί πολεμιστής σε πολλά στρατόπεδα και επίπεδα,πνευματικά και υλικά,και που πρέπει να έχει τη θέληση και το κουράγιο να υπερασπιστεί έναν κόσμο που πεθαίνει (ή και να μην την έχει,τι λέτε για μερικές ξεχωριστές πινελιές στο χαρακτήρα σας?!),όσο γκρίζο κι αν φαίνεται το μέλλον του.

Αυτό είναι το πιο κοντινό που μπορώ να έρθω στην περίληψη ενός τόσο πολύπλοκου παιχνιδιού,και ελπίζω να σας έχω δημιουργήσει μια γενική ιδέα,ακόμα κι αν έχω αφήσει κάποια σημαντικά κομμάτια του παιχνιδιού έξω.
Μιας και είναι το παιχνίδι που μελέτησα και αγάπησα πιο πολύ απ'όλα τα υπόλοιπα της White Wolf,έχω να πω πως βρήκα το Werewolf εξαιρετικά βαθυστόχαστο και ενδιαφέρον,ακόμα κι αν το όνομά του δεν προσεγγίζει ιδιαίτερα αυτήν την περιγραφή.Το κλίμα που προσπαθεί να δημιουργήσει το Werewolf είναι ένα κλίμα που αν επιτευχθεί (πράγμα που χρειάζεται μια κάποια προσπάθεια από τον Storyteller αλλά και τους players),αξίζει πραγματικά τον κόπο σας.
Aν θέλετε να με εμπιστευτείτε,δοκιμάστε το.



Changeling :The Dreaming


Το Changeling αποτελεί ένα παιχνίδι που σίγουρα δεν έχει δεχθεί την προσοχή που του αξίζει,ακόμα κι από την ίδια την White Wolf.Όντας ένα παιχνίδι στο οποίο κατά τη γνώμη μου ισχύει περισσότερο απ'όλα ο νόμος της προσέγγισης συγκεκριμένου κοινου που ανέφερα στην αρχή του άρθρου,το Changeling είναι ένα παιχνίδι για τους ονειροπόλους και τους συνεπαρμένους,γι'αυτούς που πάντα πίστευαν (ή ήθελαν να πιστέψουν) πως η μαγεία,οι νεράιδες και τα ξωτικά σίγουρα υπάρχουν,απλά βρίσκουν τον κόσμο μας αφιλόξενο και γκρίζο.
To changeling μιλάει για την ιστορία των (wait for it..) changelings,δηλαδή κάποιων πλασμάτων/ανθρώπων που η μισή τους φύση και ύπαρξη είναι ονειρική,και για την προσπάθεια επιβίωσής τους σ'έναν κόσμο που τα όνειρα και τα χρώματα κοντεύουν να χαθούν.Χρησιμοποιώ τον όρο επιβίωση,καθώς τα changelings παλεύουν να κρατήσουν την ισορροπία μεταξύ των δυο φύσεών τους,έτσι ώστε να μην γίνουν για πάντα ένα με την παγερή πραγματικότητα,και παράλληλα να μην καταλήξουν να ζουν σε μια ονειρική ψευδαίσθηση,μιας και τα changelings δεν είναι ούτε ολότελα άνθρωποι,ούτε ολότελα πλάσματα του μύθου και της φαντασίας.
Μέσα στο παιχνίδι οι παίχτες θα βρουν πολλά κομμάτια από κλασικούς μύθους και folkloric ιστορίες,άλλες γνωστές κι άλλες όχι,προσαρμοσμένα στα κυβικά ενός θαυμάσιου Urban fantasy παιχνιδιού.
Όσο για το gameplay τώρα,οι παίχτες έχουν να επιλέξουν ανάμεσα σε κάποια kith,που αποτελούν το αντίστοιχο των races για το Changeling.Τα kith χωρίζονται σε κατηγορίες σύμφωνα με τα πρότυπα κάποιων πλασμάτων που όλοι λίγο πολύ έχουμε συναντίσει στα διαβάσματά μας.Για παράδειγμα,οι Sidhe αποτελούν ένα ξεχωριστό Kith,οι Satyrs ένα άλλο,κτλ.
Τα δυο βασικά attributes του παιχνιδιού είναι το Glamour και το Banality,στα οποία ο παίχτης καλείται να κρατήσει μια ισορροπία,για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω.Όποιος έχει συναντήσει τον όρο Glamour σε οποιαδήποτε άλλη περίσταση πέρα από επιδείξεις μόδας σίγουρα θα καταλαβαίνει τι συμβολίζει,και ο όρος Banality είναι αρκετά κυριολεκτικός.
Το παιχνίδι,όπως και στο Werewolf διαδραματίζεται σε δυο κόσμους,στο Waking World και στο Dreaming.Ο χαρακτήρας έχει δυο παρουσιαστικά,το υλικό,δηλαδή αυτό που αντικατοπτρίζεται στο Waking World,και το ονειρικό,αυτό που αντικατοπτρίζεται στο dreaming,και μαζί μ'αυτά έρχονται και αντίστοιχοι κίνδυνοι,εχθροί και δυνάμεις.
Ο παίχτης επίσης έχει να επιλέξει μεταξεί δύο ακόμα φύσεων,της Seelie και της Unseelie.Αν και κάποιοι θα έχουν ήδη ακουστά τους παραπάνω όρους,αξίζει να αναφερθεί πως η Seelie μεριά συμβολίζει το αγνό όνειρο και η unseelie τον εφιάλτη.Οι δυο αυτές φύσεις δεν συμβολίζουν απαραίτητα το καλό και το κακό,απλά δηλώνουν ποιό κομμάτι του Ονείρου ζει σε μεγαλύτερο βαθμό μέσα στον χαρακτήρα.
Δε θα αναφερθώ άλλο στο gameplay του Changeling όμως,μιας και είναι ένα παιχνίδι που αξίζει να ανακαλύψετε μόνοι σας.

Το changeling είναι ένα p&p που διαφέρει ριζικά από τα υπόλοιπα,καθώς δεν εστιάζει σε μάχες με τέρατα και καταστροφές,αλλά στη μάχη που δίνουμε όλοι με την πραγματικότητα.Το κλίμα του αποδίδει μια γλυκιά σαπίλα που όλοι σίγουρα έχουμε νιώσει διαβάζοντας μια νουβέλα φαντασίας,και αποτέλεσε κάτι ξεχωριστό για μένα.
Για άλλη μια φορά,αν θέλετε να με εμπιστευτείτε,δοκιμάστε το!



Αν διαβάσατε το παραπάνω άρθρο θα είδατε πως δεν έχει τον σαρκαστικό χαρακτήρα που έχουν τα δυο προηγούμενα.Το blog μου ονομάζεται "Το RPG και συ",και παρά τα δεκάδες πράγματα που έχω να χλευάσω σχετικά με τις εμπειρίες μου στα RPG,είναι και μερικά που θα ήθελα να μοιραστώ.
Ελπίζω να είστε έστω λίγο πρόθυμοι!

Δευτέρα, 8 Μαρτίου 2010

D&D 4th Edition...

Στο πρώτο μου entry δήλωσα πως σ'αυτό το blog δεν πρόκειται να γράψω οτιδήποτε σχετικά με το New World of Darkness ή με την 4th edition,και τόνισα ότι όποιος θέλει να διαβάσει γι αυτά μπορεί να πατήσει άμεσα alt+F4.
Όσοι δεν ακολουθήσατε τη συμβουλή μου με το που διαβάσατε τον τίτλο αυτού του entry,θέλω να ξέρετε πως το μόνο παραθυράκι που υπάρχει σχετικά με αυτή τη δήλωση είναι το κράξιμο.Συνεπώς,το παρακάτω entry αποτελεί μια λίστα πραγμάτων που με έκαναν να ξεράσω μέσα στο στόμα μου όταν διάβασα το PH της 4ης έκδοσης.
Αφού λοιπόν έκανα μια αγαστή επίδειξη της κατάντιας μου,ψάχνοντας και βρίσκοντας παραθυράκια στα ίδια μου τα λεγόμενα,περνώ αμέσως στο κυριως θέμα,ελπίζοντας να αποκαταστήσω το ίματζ μου,και περιορίζοντας τη χρήση μετοχών σε -οντας.
Όπως είπαμε λοιπόν :


4th Edition

WTF ?

Αν και όποιος έχει διαβάσει τουλάχιστον περιληπτικά τους κανόνες της 4th Edition θα ξέρει πως τα λόγια δεν είναι τόσο κατάλληλα όσο είναι το αποτέλεσμα του δαχτυλώματος του λαρυγγιού μας για να τους περιγράψουν,εγώ θα πω 2 λόγια γι αυτήν την έκδοση,έχοντας μια λεκάνη εύκαιρη,σε περίπτωση που έρθω σε αδιέξοδο.
Αρχικά ας δούμε λίγο τα core races της 3-3.5 συγκριτικά με της 4:



3.5 :

~ Human - No bonus stats
~ Elf - Type dependant
~ Half-Elf - No bonus Stats
~ Gnome -
+2 Constitution,-2 Strength
~ Half-Orc - +2 Strength,-2 Intelligence, -2 Charisma
~ Halfling - +2 Dexterity,-2 Strength
~ Dwarf - +2 Constitution,-2 Charisma

4 :

~ Human - +2 to an attribute of your choice.
Όπως μπορούμε να δούμε εδώ πέρα,η Wizards αντικαθιστά τους μικρομεσαίους των core races Humans με ένα καινούριο race που απ΄ ότι φαίνεται μπορεί να επιλέξει κάποια υπερδύναμη της επιλογής του,απλά και μόνο επειδή μπορεί.Τι πιο λογικό και ωραίο υπάρχει από το να μπορείς να παίζεις έναν character ο οποίος πέρασε τα παιδικά του χρόνια καλλιεργώντας γογγύλια,αλλά παράλληλα έχει και +2 στο Intelligence?
Εν τέλει,ποιός ξέρει τι μυστική γνώση μπορεί να κρύβουν τα γογγύλια απ' τα υπόλοιπα races?


Ένας 1st lvl Human.

~
Halfling - +2 Dexterity,+2 charisma
Απ'ότι φαίνεται το D&D έχει υιοθετήσει τι φιλοσοφία "ό,τι είναι κάτω από ένα μέτρο είναι γλυκούλι",δίνοντας έτσι +2 charisma σε κάτι μικρογραφίες ανθρώπων με εντυπωσιακά τριχωτά πόδια.Το επόμενο βήμα είναι να δώσουν +2 charisma στα goblins,στα chokers και στα deep gnomes (των οποίων το εναλλακτικό όνομα μου είναι ακόμα αδύνατο να θυμηθώ).



Aww,look at him,he's adorable!

~ Dwarf - +2 Constitution,+2 Wisdom (!)
Μιλώντας για υιοθεσία φιλοσοφιών,είναι προφανές πως οι dwarves ακολουθούν το motto του "Όποιος έχει γενειάδα είναι σοφός",ακόμα κι αν αυτός ο κάποιος περνάει όλη του την ημέρα σε Inns και βαράει τη γυναίκα του.Αν και είμαι υποστηρικτής του παραπάνω σκεπτικού,οι dwarves είναι μια περίπτωση με την οποία θα πρέπει να διαφωνήσω...

Ο Epic Beard Man αποτελεί τρανό παράδειγμα.

~Elf - +2 Dexterity,+2 Wisdom (NOTE : Racial Power - Elven accuracy)
Αφήνοντας το γεγονός ότι τα elves έχουν πλεόν το ίδιο constitution με τους Humans στην άκρη,ας εστιάσουμε για 3η φορά στα στερεότυπα."ΤΑ ΕΛΦΣ ΕΧΟΥΝ ΟΛΑ ΚΑΛΟ ΣΗΜΑΔΙ
,ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΔΕΙ ΤΟΝ ΛΕΓΚΟΛΑΝΤ?" θα έλεγε κάποιος του οποίου η μόνη επαφή με το fantasy είναι ο Orlando Bloom,και η Wizards προβλέποντας αυτή την εξέλιξη,παραδειγματίστηκε.

Favored Class : Chickbait

~Tiefling - +2 Intelligence,+2 Charisma
Ναι,τα Tieflings είναι πλέον core race,δίνοντας μας την ευκαιρία να πραγματοποιήσουμε αυτό που τόσα χρόνια ποθούμε,δηλαδή να παίξουμε τον Hellboy.Φυσικά όμως δε θα μπορούσαμε να αφήσουμε τον Hellboy παρατημένο από την ανθρώπινη κοινωνία όπως στα comics,οπότε θα του δώσουμε +2 charisma,έτσι για το φιλότιμο.

Καύλα.

~ Half-Elf - +2 Constitution,+2 Charisma
Η αλήθεια είναι πως εδώ βρίσκομαι λίγο μπερδεμένος,προσπαθώντας να κατανοήσω πως η διασταύρωση ενός πλάσματος με +O CON και ενός (που κάποτε είχε) -2 παράγει ένα πλάσμα με +2.Είναι κάποιο κοσμικό παράδοξο?Αξίζει να φωνάξουμε τους hardly boys?Επίσης,κλαίω στο σκεπτικό της σύγκρισης του Tanis με το half-elf της 4.Απ ότι φαίνεται πλέον το μπαστάρδεμα ισοδυναμεί με κοινωνική αποδοχή.Ελπίζω το επόμενο Core Race να είναι οι Μεξικάνοι.

No comment.

~ Eladrin - +2 Dexterity,+2 Intelligence
Εδώ θα με βρείτε λίγο ελλειπή από σαρκαστικά σχόλια,γιατί δε βρίσκω κάτι κατάλληλο για να σαρκάσω κάποια εξωγήινα elves που κάνουν teleport..Το μόνο που έχω να πω είναι πως έχω βαρεθεί να βλέπω παραλλαγές των Έλντρεν του Michael Moorcock που μου θυμίζουν μάρκες όπως Puwa,Mike και Adipas.

I'll roll a Rogue!

~ Dragonborn - +2 Strength, + 2 Charisma
Πρέπει πραγματικά να πω κάτι εδώ πέρα?Αξίζει τον κόπο?Δε θα ήταν υπερβολικό?Θα αφήσω το PH να το κάνει για μένα.

'Nuff Said.



Εν τέλει...

Ειλικρινά,δεν έχω το κουράγιο να γράψω άλλο.Ό,τι άλλο έχω να πω,θα το κάνω στο part 2,τώρα θέλω λίγο παρέα με τη λεκάνη μου.
Πριν σας αφήσω όμως,κάτι τελευταίο :







To Be Continued...

Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

5 Character Elements που έχουμε όλοι σιχαθεί στο D&D


Καλησπερίζω για πρώτη φορά το ανύπαρκτο κοινό του "RPG και συ",και του εύχομαι την καλύτερη διαμονή στο blog μου.

Πριν γράψω το οτιδήποτε,θέλω να ξεκαθαρίσω μερικά πράγματα,τα οποία δεν είναι στ'αλήθεια σημαντικά,αλλά ελπίζω πως χρησιμοποιώντας τα σαν πρόλογο θα δημιουργήσω επιτυχώς την ψευδαίσθηση πως έχω χιούμορ στους αναγνώστες μου,και ίσως και σε μένα.

-Για αρχή,αυτό το blog (θα) περιέχει (κάποια στιγμή) μερικά καυστικά κείμενα σχετικά με τα κλασικά Pen & Paper RPG που οι περισσότεροι από μας έχουν τουλάχιστον μια φορά παίξει και λατρέψει (no homo),όπως το Dungeons & Dragons (αλίμονο),το Call of Cthulu,το Vampire : the Masquerade,to Werewolf : The Apocalypse κτλ.

-Δεν σκοπεύω να αναφερθώ σε MMOs που έχουν πάρει τον τίτλο του RPG υπέρ του μαθητή,όπως Lineage 2 και World of Warcraft,γιατί κατά την ορθότατη κρίση μου δεν έχουν καμία σχέση με αυτόν.

-Θα προσπαθήσω να περιορίσω τα λογοπαίγνια του στυλ "Μαλάκα,επρεπέ να τη δεις αυτή τη σαβούρα,ο τύπος έφερε critical miss στο περπάτημα",ή "Καλά ρε φίλε,γιατί μπουκέτωσες το καημένο το κουτάβι,Humanity 3 έχεις?" (ατυχές παράδειγμα,αλλά γιου γκετ δε πόιντ...) όσο περισσότερο μπορώ,αλλά δεν υπόσχομαι τίποτα,όλοι ξέρετε πως είναι μια συνήθεια που δύσκολα κόβεται άμα ξεκινήσει.
(Εδώ να τονίσω ότι είμαι ένας 12th level Bard που το perform (blogwritting) μου είναι maxαρισμένο από ranks,και θα σας κάνει να βάψετε τα παντελόνια σας λευκά.Ορίστε,μόλις εξασφάλισα πως δε θα βγάλω ποτέ γκόμενα μέσα απ' αυτό το blog,Great Success!


-Επίσης,θέλω να τονίσω πως όταν μιλάω για D&D και World Of Darkness μιλάω πάντα για 3rd edition και για Old World of Darkness,οπότε αν περιμένετε να ακούσετε κάποιο ξεκαρδιστικό αστείο για τον Dragonborn Paladin σας ή για τον Bone Shadow Werewolf σας μπορείτε να πατήσετε ΑΜΕΣΩΣ alt+F4.

Αλλά αρκετά με τον πρόλογο,ας περάσουμε στο φλέγον θέμα του πρώτου μου blog entry (και να πα να γαμηθεί η πολιτική ζωή της χώρας):




5 Character elements που έχουμε όλοι σιχαθεί

Μια χαρούμενη μέρα εμείς και οι φίλοι μας αποφασίζουμε να αρχίσουμε ένα καινούριο D&D campaign.Γεμάτοι χαρά και μεράκι επιλέγουμε το class μας και χαρούμενες φράσεις όπως "Εγώ θα είμαι human cleric! ," Εγώ θα είμαι fighter!" "Εγώ θα είμαι Warlock!!" ,"<Σιγή>"κοσμούν την ατμόσφαιρα.Οι παίχτες ρίχνουν τα stats τους,επιλέγουν τα weapons τους και ετοιμάζονται για epic dungeon crawls και άλλα παρόμοια πράγματα που θα τους κρατήσουν μακριά από το σεξ για πολύ καιρό!...
Serious Business.

....Μέχρι που φτάνει η στιγμή της δημιουργίας backround.Οι παίχτες κολλάνε,κοιτιούνται σπασμοδικά μεταξύ τους,και δεν μπορούν να σκεφτούν τίποτα,ΤΙΠΟΤΑ πρωτότυπο.Όλα φαίνονται να έχουν χαθεί,μέχρι που μια φωνή ακούγεται να λέει "ΝΑΙ!ΤΟ ΒΡΗΚΑ!"και ξεστομίζει κάτι από τα παρακάτω:


#1 : Renegade Drow

Είναι μονάχα δική μου ιδέα,ή από τότε που ο κύριος Drizzt έγινε δημοφιλής άρχισαν να υπάρχουν περισσότερα renegade drows απ'ότι κανονικά?Σοβαρά δηλαδή,η τελευταία φορά που είδα evil drow ήταν όταν διάβασα το Hunter's Blades trilogy,και πιστεύω ότι ακόμα κι αυτά είχαν κάποια σοβαρή δικαιολογία για την κακία τους,όπως μια άσχημη παιδική ηλικία ή ένας βίαιος πατέρας.Δεν θα κάτσω καν να αναφέρω πόσα ονόματα του τύπου Drazzt,Drijt,El Drizzto έχω ακούσει σε character creations,γιατί το blog entry θα καταλήξει σαν το Clichequest (Το οποίο προτείνω ανεπιφύλακτα,τουλάχιστον για τα πρώτα 200 strips).

Οκ,το δέχομαι,ο κύριος Salvatore έκανε μια πρωτοτυπία που πούλησε αρκετά στον κόσμο του Faerun,αλλά ήταν πρωτοτυπία για κάποιο λόγο... Ειλικρινά,τα renegade drows πια είναι τόσο πρωτότυπα όσο είναι ένας fighter με rapier που τον λένε Ζορό.Πέτα μέσα 2 scimitars και έχεις έτοιμο υλικό για nobel λογοτεχνίας.

Δεν ζητάω πολλά,απλά αφήστε και κανένα drow στο underdark,στο τέλος οι mind flayers θα λιμοκτονήσουν και η Menzoberranzan θα πιάσει ιστούς (ΠΑΝΕΞΥΠΝΟ ΛΟΓΟΠΑΙΓΝΙΟ,ΓΙΕΣ!)



#2 : Adventurer-whose-village-was-destroyed-by-orcs


Αν όλοι οι 1st lvl characters των οποίων οι οικογένειες σκοτώθηκαν από orcs υπήρχαν ως NPCs στο Faerun,τότε σίγουρα θα υπήρχε ένα τεράστιο emo κίνημα που θα έφτανε από τα Silver Marches μέχρι το Chult,και ο Obould θα είχε πεθάνει απ' τις ενοχές και τον πριξαρχιδισμό.

Δεν αμφισβητώ πως το αρχέτυπο του orc που ξέρουμε πλιατσικολογεί χωριά και σπέρνει 1st level half-orc barbarians όπου πάει,αλλά με τη συχνότητα που συμβαίνει στα backrounds που έχω δει απορώ πως υπάρχουν ακόμα orcs που δε ζουν στην Πολιτεία και δεν έχουν κολλήσει AIDS.

Το παραπάνω backround αποτελεί ίσως την πιο γρήγορη και βολική λύση όταν βαριέσαι να βάλεις την φαντασία σου να τρέξει λίγο πιο μακρυά απο το Lord Of the Rings,και θα προτιμούσα αν οι νέοι παίκτες φρόντιζαν επιτέλους να προσλάβουν ένα γαμημένο NPC να φυλάει το χωριό τους πριν φτιάξουν το backround τους.


Γιατί δε βλέπουμε πουθενά τέτοια half-orcs?


#3 : Cartoon Names

Ενα κομμάτι του character creation που δεν είδα ποτέ κανένα να απολαμβάνει είναι αυτό της ονομασίας του χαρακτήρα. Οι περισσότεροι παίχτες σκέφτονται άκρως φανταστικά ονόματα όπως Steve,Bob,George ενώ οι υπόλοιποι καταφεύγουν στα άκρως πρωτότυπα Gimli,Legolas,Aragorn,Conan,etc.

Ως ένα σημείο αυτό θα μπορούσε να είναι κατανοητό.Εν τέλει,δεν έχουμε όλοι τη φοβερή φαντασία που χρειάζεται για να σκαρφιστούμε ΕΝΑ ΟΝΟΜΑ. Αλλά το φαινόμενο τούτο ξεφεύγει όταν οι παίχτες αποφασίζουν να δώσουν μια γαμηστερή στριφογυριστή κλωτσιά στον τέταρτο τοίχο,και να ονομάσουν το halfling του Plankton,τοn Paladin τους Ville Valo, το Half-Orc τους Hulk και άλλα τέτοια ωραία ονόματα που σε κάνουν να θες να μετατρέψεις το PH σε όργανο κωλονοσκόπισης.

Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι το πως αντιλαμβάνονται αυτοί οι άνθρωποι τον όρο "fantasy game". Αν σκοπεύεις να παίξεις ένα χαρακτήρα βασισμένο στον Ash απ τα pokemon,γιατί δε βάζεις απλά star,γλιτώνοντας έτσι και τον κόπο της πρόσθεσης τον ranks στο κάθε level up,και αφήνοντας τα δικά μας αρχίδια ήσυχα?



#4 : Epic Destinies


"Όταν ο χαρακτήρας μου γεννήθηκε 17 δράκοι ξεχύθηκαν στους ουρανούς του Toril χέζοντας χρυσάφι και ένας σπουδαίος μάγος που λεγόταν Γκάρφιλντ προφήτεψε πως μια μέρα θα γίνω ο champion του γαλαξία και θα γαμήσω στο ξύλο οτιδήποτε αναπνέει...Και θα σώσω και μια πριγκίπισσα."
Οκ.... Έχοντας μιλήσει προηγουμένως για την έννοια του "fantasy game",κινδυνεύω να δείξω πως προτρέπω τους νέους παίχτες να φτιάξουν χαρακτήρες που το πεπρομένο τους είναι να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι και να τρώνε τη σύνταξη της μητέρας τους (ναι,ακόμα και μέσα στο παιχνίδι).

Δε λέω πως είναι κακό να προορίζεις το χαρακτήρα σου για κάτι παραπάνω,αλλά υπάρχει μια όχι και τόσο λεπτή γραμμή μεταξύ του μανάβη και του demigod champion.Εν τέλει,έχει περάσει ποτέ απ το νου σας ότι υπάρχουν και characters οι οποίοι ΔΕΝ προορίζονται να γίνουν champions?Πόσους γαμημένους champions μπορεί να χρειάζεται ένα plane?
Όπως και να χει,συνεχίστε να ελπίζετε,απλά μην το εκδηλώνετε πολύ...
Uncle Ao wants you!


#5 : Motherfuckin' clerics of Pelor
"Είμαι ο θεός του ήλιου και μοιάζω με τον Γκάνταλφ μετά το Woodstock,λατρέψτε με."

Ο PELOR ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗ GRAYHAWK,ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΦΤΙΑΧΝΕΤΕ CLERICS ΤΟΥ PELOR ΟΠΟΥ ΚΙ ΑΝ ΠΑΙΖΕΤΕ,ΓΙΑ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ,ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ
Αχέμ.Συγγνώμη,είχα την τεράστια ανάγκη να το πω αυτό.




Ελπίζω οποιοδήποτε από τα παραπάνω να μην έχει αποτελέσει ποτέ προσωπική σας εμπειρία,αλλίως είθε να σας φιλήσει η μάνα σας λευκούς και κρύους.
Θα με συγχωρέσετε τώρα,πρέπει να ταίσω τη γάτα μου τη gwenhwyvar.

Μέχρι το επόμενο entry
Εις το επανιδείν.


Credits: DeviantArt για τις φωτογραφίες (έτσι,πολύ συγκεκριμένα)